«Ешкім де, еш нәрсе де ұмытылмайды!»

5871_900Ұлы Жеңістің 70 жылдығын ел болып тойлауға кірістік.
Алайда, біз соғыс туралы не білеміз?
Әрине, білетініміз – бір тоғыз, білмейтініміз – тоқсан тоғыз…
Осы күні кей жұрт «бұл соғыс қазақтың отаны үшін болған соғыс емес, өзгенің отаны үшін соғыстық, сондықтан оны Ұлы Отан соғысы деп атауды доғарайық» деген пікір айтып жатады.
Осы ой жаңсақ емес пе?
Қазақ үшін, тек қазақ үшін ғана емес, сол кездегі «Кеңестер Одағы» деп аталған алып империяның құрамына кірген он бес одақтас үшін Отан деген жалғыз ұғым болды, ол – КСРО еді. Қазақтың да, өзгенің де Отаны – сол болды. Демек, қан майданда жан берген аға-апаларымыз Отан үшін соғысты. «Отан үшін алға!..» деп ұрандап, төсін оққа төсеген сол әзиз жандарды «Отан үшін соғысқан жоқ» деуге қалай ауызымыз барады?
«Бұл күн – мерекелейтін, той тойлайтын күн емес» дейтіндер бар. Солай шығар. Тарихқа жүгінсек, 1965 жылға дейін Жеңіс күні мереке ретінде тойланбапты. Дегенмен…
1941 жылдың 22 маусымынан басталған қасірет 1945 жылдың 9 мамырына дейін – күн сайын, сағат сайын, сәт сайын жалғасты. Жай жалғасқан жоқ, күннен-күнге қайғы бұлты қоюланып, сәт сайын боздақтар қырылып, сағат сайын елді қара қағаз аралаумен болды. Біреу жарын жоқтады, біреу жалғызын жоқтады, енді біреу сүйеуінен, тағы біреу тіреуінен айырылды. Тіпті, бір үйден аман аттанған бірнеше арыстың бірі де аман оралмады. Төрт жыл бойы қара жамылған халықтың сарылып ұзақ күткен қуанышы еді бұл Жеңіс! Еңбектеген бала мен еңкейген қарттың төрт жыл бойы аузындағысын жырып майданға жөнелтіп, өздері тойып тамақ ішпей, қуанып-күлмей, ашқұрсақ жүріп алладан тілеген жақсылықтары еді бұл Жеңіс! Тірілерді табыстырған, әр шаңырақты нұрға бөлеген шаттығы еді бұл Жеңіс!
Ендеше, неге біз оған қарсы болуымыз керек?
Рас, 1932-33, 1937-38 жылдардағы нәубеттен тең жартысынан айырылып, есеңгіреп қалған қазақты бұл соғыс тағы да қынадай қырды.
Рас, қабырғасы қатпаған, бұғанағы бекімеген бала да, аяғы ауыр әйел де, белі бүгілген қария да майдан үшін еңбек етті, «жеңіс» деген бір ауыз сөз үшін күндіз күлкі көрмей, түнде ұйқы көрмей тылда тер төкті.
Рас, майдан алаңында да қазақтың шығыны аз болған жоқ. 16-17 жастағы өрімдей жас та, атпал азамат та толарсақтан саз кешіп, ауыздықпен су ішті. Дерекке сүйенсек, соғысқа аттанған 1 миллион 300 мың қазақстандықтың 850 мың 900-і қаракөз қазақтар еді. 5 мыңнан аса қыз-келіншектер болды. 1 миллион 300 мың қазақстандықтың тең жартысы қан майданда қаза тапты.
Рас, шығыс тарихында тұңғыш рет қазақ қыздары қолына қару алып, жауды жапырып, Берлинге жетті.
Рас, қазақтың ерлігі бағаланбады…
Дегенмен, бұл – соғыс, бұл – тарих. Ал тарихты ұмытпау – келер ұрпақтың – мына біздің міндет. Шейіт кеткен боздақтардың рухы алдында бас ию де, олардың ерлік дастанын келер ұрпаққа жеткізу де – біздің парыз. Күннен-күнге қатары сиреп бара жатқан ардагерлерге тағзым ету де – біздің борыш.
«Ешкім де, еш нәрсе де ұмытылмайды!»
Ұлы Жеңістің 70 жылдығы құтты болсын! Елімізде тыныштық, аспанымыз ашық болып, көгімізде қашанда қыран қалықтап, күн күлімдесін!

Құрметпен,
Сәуле Әбединова

Сайтымыздың жаңа мақалаларына жазылыңыз

Поделиться в соц. сетях

Опубликовать в Facebook
Опубликовать в Google Buzz
Опубликовать в Google Plus
Опубликовать в LiveJournal
Опубликовать в Мой Мир
Опубликовать в Одноклассники
Опубликовать в Яндекс

2 пікір

  1. НҰРГҮЛ :

    БАЛАБАҚШАДА ПСИХОЛОГ БОЛЫП ҚЫЗМЕТ АТҚАРАМ.МАТЕРИАЛ ЖІБЕРСЕМ ЖАРИЯЛАУ АҚЫЛЫ МА?

Пікір жазу

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

*


+ 9 = 17

Можно использовать следующие HTML-теги и атрибуты: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>